Crteži Ilije Burića su insistiranje na istom motivu i sažimanje perceptivnih elemenata na ono što je najlogičnije nazvati duhovnom linijom. Ona je neujednačena, nemirna kao putanja varnice koja izlazi iz sugestivnog zatamnjenja. Fiksira pokret ali ga i produžava, i razdire formu ne uništavajući njen smisao. Jaka je, na momente nečista, i vučena s toliko emocije da olovkom cijepa strukturu papira.

Polazna prepoznatljivost jedinog motiva Burićevih crteža (on kaže portreta) krave vremenom se osipala u bjelinu ili stapala s crnom grudvom; taj lik krotke životinje je urastao u slikarev zglob, i oslobađa se kao crni trag svjetlosti. Negdje se, kao sugestija, u crnom klupku javlja samo kravlje oko i u gotovo apstraktnom kolopletu jedini je prepoznatljivi otisak vječitog motiva. “...u tom kretanju vidim samo gomilu linija, linija, linija, koje se pretvaraju u jednu tamnu površinu, a ipak
nastojim da ona diše, da se odvoji od te podloge“.


Svoju “tamnu površinu” Burić povremeno razbija rijetkim akcentima tamnocrvene. Ponegdje je to kratak odsječan potez, negdje usamljena linija, jaka i ona kao varnica, kao zarez ili vijuga rastrojstva.

Burićevi portreti su nešto što se ne može definisati sa uobičajenog stajališta; ali, svaki jeste izolovani, neponovljivi figuralni podatak. Čak i u njihovom galerijskom prezentiranju. “Lik još (i uvek) na ovim crtežima postoji, ali umesto opisa kao da iz sugestivnosti njegove predstave umetnik želi da crpi onu energiju sopstvene vitalnosti koju uključuje u nastanak crteža, koju upravo dokazuje tim svojim stalnim vraćanjem na prvobitnost procesa crtanja”. (J. Denegri)


Crteži istog lika su, na neki način, multiplikacija, a svaki je neponovljiv, jer “...neizvodljivost takvog pregnuća dolazi od nemogućnosti ruke da istovjetno prati, emociju... To ocrtava smisao veoma rasprostranjenog sadržaja prerušenog u likovnu enigmatiku nastanka umjetnine, u proces rada koji treba da prikaže ponovljenu emociju. Na izmaku spoljašnjeg sloja umjetnine, nalazi se unutrašnje značenje - ishodište retroautomatske kreacije postmodernizma, u kome stalno obnavljanje stvaralačkih modela proizilazi iz raskoši poznatih motiva, oblika, tonske orkestracije”(O. Radulović). Bezbrojno repliciranje svete životinje u crtežu (koji ne zahtijeva iluzionistički prikaz), pojačava univerzalnu simboliku tematike. Iako ove likove Burić ne mora tražiti nigdje van svog zgloba, jer nema detalja na toj sakralnoj glavi koji ne može naći u njemu, svaki susret sa svojom opsesivnom temom koristi za novo traganje.


Podvižnički odnos, i hroničko registrovanje jedinstvene figurativnosti, često ne ostavlja ništa od njene prepoznatljivosti; čak ni u nazivu, pa bi se, ukratko serija njegovih crteža mogla definisati kao emocija popunjena linijom.

Odavno u crnogorskoj umjetnosti nije bilo crtača koji je takav naboj dao svom potezu i sa toliko sugestivnosti nametnuo vrijednost svog viđenja objekta.