Prvobitna skulptura Milivoja Babovića, rađena najčešće u čeliku, ekspresivna i asocijativna u isto vrijeme definiše figure čeličnim plohama i etnološkim detaljima (crnogorska kapa i sl), i na neobičan način uspostavlja i psihološku strukturu. Iako su te forme nastale na “šupljini”, što će i kasnije ostati uz nedirnuti trag zavarivanja, ponekad ih mijenja finom obradom, glačanjem metala i modelovanjem.

Ipak, sva njegova likovna dostignuća ispoljena su na animalistici, posebno pticama i insektima. Materijal nalazi u metalnom otpadu, u predmetima od željeza, bakra, mesinga, aluminijuma i gusa koji ovdje, u sekundarnoj upotrebi, preoblikovani, dobijaju pozicije estetski osmišljenog rješenja. Lucidnost u stvaranju nove forme upotrebom i obradom grubih otpadaka ispoljena je, najvećim dijelom na figurama ptica, dinamici leta ili njegovom nagovještaju. Kombinacija materijala, stepen obrade, odnosno poštovanje nađenog oblika preobraća se u novi znak, na kojemu se bazira poetika Babovićevog likovnog djelovanja. Kreativnost, koja se ispoljava na korigovanju i “novom statusu” iskorišćenog oblika, riješila ga je i problema livenja i njegove unikatnosti. Dakle, birajući po diktatu zamišljenog znaka (najčešće ptice ili insekta) i materijalom i zanatskim umijećem dovodi svoj izbor do jedinstvenosti.

Razrada osnovnog znaka, koji je definisan traganjem u animalistici, kod Babovića nije bazirana samo na “saradnji” sa rustičnim oblicima, već se odvija po zahtjevu poetike za koju se opredijelio. Čak i u nešto manjoj intervenciji za novu predmetnost i prepoznatljivi oblik, strogo vodi računa da ispoštuje nužnost samo svoje poetike. Zato su, barem u ovoj fazi, ne može reći da slučajni nalazi i zapažanja nijesu ništa više od pukog elementa u slojevitoj viziji.


Asocijativnost, koja se često dovodi u vezu sa izborom materijala, jači odraz ima u ciklusima Let i Tragovi, gdje se u iskazu služi i drugim medijima (slika, crtež i, naročito, fotografija). Tu se intervencije svode na minimum, a u lucidnim rješenjima, posebno kombinacijama lima i korozivnih rana, nalazi neobičnu znakovitost i mogućnost nesmetane i logične igre punih i otvorenih formi. I dok u Letu rabi svoju omiljenu temu ptice, oblikovane neznatnim uticajem na nepoznato “autorstvo” serijskog otpada, u Tragovima, sa slojevitijim inspirativnim porivom, koristi i drvo, kao novi elemenat.

Sami naziv ciklusa Tragovi je, u stvari sveobuhvatna i jezgrovita definicija Babovićevog djelovanja posljednjih godina. Pored otisaka vremena, koji se konstatuju u izboru i predmetima, sve više se orjentiše na tumačenje istorijskih i kulturoloških podataka, posebno crnogorske grafičke i štamparske baštine. U tretmanu tog sloja kulturne istorije značaj Makarijevih slova iz Oktoiha imaju spomenički karakter, i pored skulpturalnosti pojedinih ćirilskih pismena, u njegovoj viziji dobijaju mnogoznačnu monumentalnost.

U omažu Stevanu Luketiću, korišćenjem automobilskih hladnjaka kao citata, nalazi izuzetne vizije i scene ali asocijativne iskaze često ostvaruje i neznatnim intervencijama i “crtanjem” na strogom redu industrijskog proizvoda.


Blizak skulptorskim shvatanjima je i slikarski (akvarel, tempera) dio njegovog opusa. “Za Babovića je slika cjelovit slikarski organizam, koji podrazumijeva stvaralačko učešće od podloge i najdubljih slojeva materije, čitavog slikarskog procesa, do rama.” (D. Karadžić) U suštini, Babović je slikao svoje skulpture od neupotrebnih predmeta koji su stvaralačkom lucidnošću dobili privilegovani status umjetničkog objekta. Oni su na slici, kao ikonografski neiluzionistički, dvodimenzionalni elementi, inkorporirani u grubu fakturu najčešće bijele ili svijetloplave pozadine. Ta vječita bića leptira i ptica, čiji se pokret zaustavio u žestini kolorističkih nanosa, definišu se i kolažiranjem i snažnim potezima olovke i u kombinaciji tehnika i slojevitosti fakture ulaze u polje objektnosti.